Bel me niet

telefoon

Ik ben te aardig. Nee, ik probeer niet op te scheppen. Dit is één van mijn grootste zwaktes. Het heeft me al een hoop geld en tijd gekost, en ik ben er eigenlijk wel een beetje klaar mee.

Ik ben makkelijk te belazeren. Van een idioot met een glimlach geloof ik álles. Het is niet moeilijk om mij te overtuigen dat ik een product toch echt nodig heb, en dat ik nooit meer zonder kan. Mijn leven wordt ongetwijfeld honderd keer makkelijker met deze bananensnijder.

Zo kwam er laatst een meneer aan de deur

Van de goudsmidschool. De subsidie voor hun school was afgekapt, en ze moesten nu zelf geld inzamelen. Daarvoor verkochten ze pennywafels, ‘vers van de bakker’. Dat er een plastic verpakking omheen zat vond ik stiekem al een beetje raar.

ColportageMaar die man was zo aardig en hij bedoelde het allemaal zo goed. Hij had mijn geld zó hard nodig, want anders kon de school geen lesmateriaal aanschaffen. Dat is gelijk mijn achillespees: mensen die mij nodig hebben. Natúúrlijk geef ik aan het Cultuurfonds, want zonder mij kunnen jullie geen dorpscentra verpesten met überlelijke standbeelden. Ook al verdient jullie directeur € 157.872 per jaar.

Goed. Lang verhaal kort

Ik heb een pakje pennywafels gekocht voor vijf euro. Vijf euro, mensen. En je zou denken dat je dan een levenslange voorraad pennywafels krijgt. Of in elk geval voor tot het einde van de week. Maar nee: zes stuks. Zes lullige pennywafels. Dat is bijna een euro per pennywafel! Maar hee, ik heb wel iemand geholpen zijn opleiding af te maken. Als ik dat niet had gedaan, kan hij mij straks geen gouden ringen voor belachelijke prijzen verkopen. Deze jongen heeft duidelijk talent voor dat soort dingen. Robin ergert zich kapot aan deze eigenschap van mij. Ik heb de pennywafels dan ook maar gauw naar binnen gepropt.

‘Dan zeg je toch gewoon nee?!’

Ja dat klinkt inderdaad simpel. Ik ben er wel beter in geworden. Vanmiddag belde de Postcode Loterij, met weer zo’n “geweldig aanbod”. “Nee, liever niet,” antwoordde ik met een zenuwachtige lach. “Mag ik vragen waarom niet?” probeerde de telefoonman. “Omdat ik geen interesse heb.” Er was een lichte vertwijfeling in de stem van de telefoonmeneer te horen: “Maar stel nou dat u een geweldige prijs wint, dat zou toch fantastisch zijn?” Ja, wat moet je daar nou op zeggen. “Ja zeker,” antwoordde ik lachend, “maar dat heb ik al vaak genoeg geprobeerd.” Dat had ik niet moeten zeggen. “Aha! Dus u heeft al eens eerder meegespeeld?” Ik kon weer opnieuw beginnen.

Uiteindelijk heb ik hem duidelijk gemaakt dat ik écht écht écht geen interesse had in zijn praatje. Hij zei dat hij mij zou doorverbinden met het bel-me-nietregister. Nu is het de bedoeling dat ze de telefoon dan ophangen, want dan word je doorverbonden.

Maar dat deed meneer dus niet

Er begon een ongemakkelijk potje “wie het laatst ophangt”. Op de achtergrond hoorde ik zijn collega’s proberen andere stakkers binnen te hengelen. Aan mijn kant stond Amélie aan mijn arm te trekken om mij te vragen of ze ook even mocht praten.

Een halve minuut ging voorbij, maar ik won, en ik kreeg ik de automatische stem van de bel-me-niet-meneer. “Toets nu uw 10-cijferig telefoonnummer in en sluit af met een hekje.” Prima joh. “Uw telefoonnummer is 5 – 0, is dit correct?” NEE NATUURLIJK NIET. Ik probeerde het gefrustreerd nog eens. Na drie keer lukte het eindelijk. Mooi, hebben we dat ook weer gehad.

“Voer nu uw postcode in.” Sorry? Wat heeft dat nou weer te maken met geen gezeur aan je telefoon willen?! Ik was er klaar mee, en drukte heel boos op het rode hoorntje. Speciaal voor dit soort gelegenheden ga ik een telefoon kopen waarbij je de hoorn erop kunt gooien.

Ik heb dé oplossing bedacht

Dat bel-me-nietregister kan de boom in. De eerstvolgende keer dat ik weer gebeld word door zo’n prutser, geef ik de telefoon aan Amélie. En ook al heeft die man nog zo’n mooie training gekregen, niemand is beter in praatjes houden dan Amélie.

Fijne dag nog, meneer.

weetje

2 thoughts on “Bel me niet”

  1. Henrike Laning

    Briljante oplossing! Ik had trouwens geen problemen met het bel-me-niet-register. Gewoon via internet opgegeven dat ik niet meer gebeld wil worden en dat heeft gewerkt. Nu zoek ik nog een spreek-me-niet-aan-register, want ik heb de pest aan die mensen die mij een krant willen aansmeren met abonnement. Ook al is het nog zo’n geweldige aanbieding: ik wil het niet. Maar ze blijven me aanspreken en als ik zeg dat ik geen geld heb voor een abonnement gaan ze mij overtuigen dat het echt wel lukt, want ik koop toch wel eens een krantje? Nee. Koop je nooit een krantje voor jezelf? Nee. Koop je echt nooit een krantje voor jezelf? Nee dus. En toen ben ik weggelopen. Sindsdien zeg ik altijd nee bedankt als ze me aanspreken. Laatst stond er iemand van Vodafone. “Hai. Hoe is het?” “Prima, dank je! En ben meteen doorgelopen. Ik haat het om zo te doen, maar ik haat het nog meer om die babbels aan te horen. Of erger nog: om erin te trappen!

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

CommentLuv badge