Hoe het begon: Een kleine bruiloft (2)

robinenelineklein

Waar de meeste mensen in paniek zouden raken als ze ongepland zwanger blijken, bleef ik kalm. Niet omdat ik nou zo’n koele kikker ben, integendeel. Maar ik wist dat het goed zat. Het stelde me gerust dat ik dit met Robin ging beleven. Dat kon ik wel.

De afgelopen maanden hadden we ons verbaasd over de vreemde overeenkomsten tussen ons. We hadden beiden al jaren in hetzelfde kleine stadje gewoond. Eerst in dezelfde wijk, en later in één wijk van elkaar vandaan. Hij deed daar mee aan de drakenbootwedstrijden, waar ik vaak ging kijken. We hadden beiden veel gedaan aan zweefvliegen (van alle sporten die je kunt beoefenen…). Onze vaders lijken enorm veel op elkaar. Soms vraag ik me nog af waarom we elkaar niet al veel eerder zijn tegengekomen.

robine

Een simpele ceremonie in dat kleine stadje

In december trouwden we, in bijzijn van onze ouders, broers en (schoon-)zussen en beste vriend en vriendin. Geen witte jurk, geen trouwauto, geen versiering en al helemaal geen wedding planner. Wel zijn we heerlijk uit eten geweest na afloop. En het had die dag gesneeuwd. Er lag zo’n dik pak dat ik met mijn open schoentjes tot mijn enkels wegzakte. Koud! Ik had een jurkje van mijn moeder gekregen, waar ik met mijn dikke buik perfect inpaste. Na een korte ceremonie kwamen twee families samen om elkaar te feliciteren.

jankEn op dat moment deed ik een stapje terug, en bekeek het plaatje van veraf. Van mijn middelbare schooltijd, die ik net had afgesloten, naar een nieuwe relatie die zo anders was dan ik altijd gewend was. Van zorgeloos bij mijn ouders wonen naar een tijd van ieder dubbeltje omdraaien. Een eigen huis, een hoop verantwoordelijkheid, en ineens ook nog een zwangerschap. En dat in zo’n korte tijd! Mijn leven was in een jaar tijd 180 graden gedraaid, binnenstebuiten gekeerd en door elkaar geschud. En op dat moment kwam even alles bij elkaar. De tranen liepen over mijn gezicht.

 

We beloofden elkaar dat we zouden sparen voor een groot feest.

Een feest met nog meer lieve mensen, een mooie locatie en een échte bruidsjurk. Inmiddels zijn we 17 december alweer vijf jaar getrouwd, en flink wat avonturen rijker, maar van sparen is het nog niet gekomen.

Een paar maanden later was ze er, de kleine Amélie. Wat kon ik van haar genieten, maar wat was het ook veel werk. Om de paar uur wakker worden, en dus nooit echt uitrusten. Een baby verzorgen en ondertussen nog een huis schoon houden. En als ik echt niet meer kon, dan nóg een stukje verder gaan.

Als ik terug kijk naar foto’s van mezelf uit die tijd zie ik een jong, naïef meisje. Ik ben nog steeds jong en naïef, maar ik moest wel in korte tijd heel volwassen worden. Ik kan me niet bedenken hoe ik dat had gedaan zonder de mensen die toen om me heen stonden. En vooral niet zonder Robin, mijn mede-avonturier. Bij dezen draag ik dit stuk op aan die mensen en de liefste, sterkste man en grootste doorzetter die al die tijd aan mijn zijde heeft gestaan.

Op naar het volgende avontuur!

thanks2

One thought on “Hoe het begon: Een kleine bruiloft (2)”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

CommentLuv badge